زمان اندیشی دورنی از دیدگاه هوسرل

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسنده

ندارد

چکیده

پدیدارشناسی زمان می کوشد تا تبیین کند که چگونه زمان آگاهی درونی ساخته م یشود. در
حقیقت پدیدارشناسی آگاهی از زمان ساختار ماهوی آگاهی را بررسی می کند. ساختاری که به ما
اجازه م یدهد تا عین زما نمند را در لحظات گوناگو ناش یکسان و واحد درک کنیم. در رویکرد
پدیدارشناسانه، زمان دیگر مقدار حرکت، یا خصلت های روان شناسانه نفس و حتی پیش فرض های
استعلائی شناخت نیست. در واقع هوسرل بر اساس دیدگاه پدیدارشناختی خود سه سطح از زمان را
بررسی می کند. 1. زمان کیهانی یا زمان عینی 2. زمان ذهنی و شخصی 3. آگاهی از زمان درونی.
. تجربه ی ما درباره ی اعیان زمان مند ساختاری سه وجهی دارد که عبارتند از: 1. پیش یازی 2
نگهداشت و 3. انطباع اولیه. پیش یازی فرآیندی است که به وسیل هی آن انتظارات شکل م یگیرند در
حالی که این انتظارت بی درنگ با آن چیزی که در انطباع اولیه ی تجربه م یشود ارتباط پیدا
می کنند. نگهداشت فرآیندی است که به وسیله ی آن چیزی که به عنوان اکنون تجربه م یشود در
آگاهی باقی م یماند و به عقب فروکش م یکند. انطباع اولیه ی سازه آگاهی است که معطوف به
مرحله ی کنونی عین است. انطباع اولیه را نم یتوان مستقل از افق زمانی آن در نظر گرفت. بنابراین
طبق پدیدارشناسی هر تجربه ای متضمن یک افق زمانی است که آگاهی ما درباره ی اعیان در بستر
این افق ها تحقق می یابد. این مقاله سعی می کند دیدگاه هوسرل دربار هی زمان آگاهی را بیان کند.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Husserl on Consciousness of Internal Time

چکیده [English]

The phenomenology of time attempts to investigate how is constituted
the internal time consciousness. In fact phenomenology of timeconsciousness
concerns itself with the structure of the act of perceiving
that allows us to apprehend a temporal object as unified across its
manifold moments. In this approach time is no longer the measure of
motion, the psychological characters of soul and even the
transcendental presuppositions of cognition. Husserl distinguishes three
levels of time for our consideration: (1) world[ly] or objective time; (2)
personalistic or subjective time; and (3) the consciousness of internal
time. According to Husserl our experience of temporal objects consists
of three aspects: 1. protention, 2. retention and 3. primal impression.
Protention is a process by which anticipations are formed concerning
what will shortly be experienced (in primal impression). 2- Retention is
a process by which something that is experienced-as-present remains in
consciousness and sinks back. 3- Primal impression which is the
component of consciousness that is narrowly directed toward the now
phase of the object. The primal impression cannot be thought
independently of its temporal horizon. Thus all experience entails a
temporal horizon. This article attempt to explain Husserl's account of
time-consciousness.

کلیدواژه‌ها [English]

  • phenomenology
  • Husserl
  • Objective time
  • Subjective time
  • Consciousness of internal time
  • Noesis
  • Noema
  • intentionality