زبان خصوصی از منظر ویتگنشتاین و گادامر

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسنده

ندارد

چکیده

در نظر ویتگشتاین متقدم چون زبان ماهیتی گزارهای دارد و گزاره نیز ماهیتی تصویری، گزارههای
ریاضی، اخلاقی، منطقی ، دینی، زیباییشناختی و فلسفی ب یمعنایند. تنها زبان بامعنا، زبان واقعگویی
است. اما در نظر ویتگنشتاین متأخر زبان واقعگویی تنها یکی از زبانهای با معناست. زبان، پدیدهای
ذاتاً همگانی و اجتماعی است، نه خصوصی. گادامر نیز برآن است که زبان هرگز خصوصی نیست.
زبان ملک شخصی آدمیان نیست. انسانها به زبان تعلق دارند، نه زبان به انسانها. در مقاله ی حاضر
قرار است، با گزارش سخنان ویتگنشتاین و گادامر، قرابت نگاه آنها به زبان خصوصی روشن شود

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Wittgenstein and Gadamer on Private Language

چکیده [English]

In early Wittgenstein view, philosophic, aesthetic, ethical, religious,
logical statements are nonsense because language is propositional and
its statements are pictorial. Meaningful statements (language) is, only,
factual statement (speech based on facts), in late Wittgenstein, in
contrast factual statements (speech based on facts) are only a kind of
meaningful statements (a dialect). Language is, essentially, a social and
universal phenomenon not private one. Gadamer, also, argues that was
(or is) never private. It doesn’t belong to individuals, but vice versa, the
individuals belong to it. Here it is intended to demonstrate similarity
between two philosophers in detial.

کلیدواژه‌ها [English]

  • private language
  • (public universal) language
  • dialogue
  • horizon-fussion